2 June 2009- Teheran

Ik heb bijna aan niemand gezegd dat ik naar Iran kom. Alleen een paar vrienden. Maar na bijna 24 uren weten wel veel anderen dat ik in Teheran ben. Sommige zijn dat ik erg ze wil zien maar geen idee dat hoe met dit korte tijd dit kan. Ik probeerde een mobiel-nummer voor mezelf krijgen maar ik kon het niet; de sim-card doet in mijn toestel niet. Iemand komt morgen een andere toestel voor me meenemen.
In Teheran draag ik nu een lange rok die het dekt mijn lange laarzen heel goed. Ik ben blij dat ik mijn laarzen hier ook kan gebruiken. Maar het duurt niet lang. Toen ik in middag in een boekwinkel een paar boeken aan het zoeken was; werd plotseling mijn linkerkant hak gebroken. Geen goede gebeurteniss als jij een beetje later ook om dinner te eten bij anderen moet zijn. Ik heb maar mijn boeken gekocht en leende een paar schoenen en ging ik om dinner niet te missen en daarna met mijn camera's naar de centrum van de stad...

Teheran is druk. Vol, echt vol met mensen die staan in grote groepen te discusieren over de verkiezing. Ik maak me een beetje zorgen maar ik vind het fantastic. Ik luister naar mensen; Sommige praten wonderlijk. Wat kan net als dit me blij maken? Langzaam langzaam, toen de lucht wordt meer donker, wordt alles ook erger. De groepen wordten groter en groter en beginnen met te lopen en harder hun zinnen te zeggen. Ik zie een zee van posters in hun handen in de lucht. Er zijn sommige groepen die ze posters van Ahmadi Nejad en ook van Karoubi hebben. Maar wat ik zie is een stad die bijna groen is. Dit betekent die ze met meneer MirHossein Mousavi die een reformist kandidaat is, zijn. Ik wonder terwijl ik een beetje bang ook voor mijn camera ook ben. Er tussen die veel mensen zie ik geen andere camera. Wel veel mensen zijn daar met hun telefoon foto's te maken maar daar zie ik echt geen andere camera. Een paar jongen die ze groen zijn zeggen aan mij dat let op. Politie en (Basij?) komt jouw camera te krijgen. Ik probeer dan in een punt die ver van politie en hun auto's is blijven. In dat donker plekje van de plein komt iemand tegen mij en begint met Engels te praten. Ik zeg dat ik kan Perzisch, ik ben wel Iraanse. Maar hij zegt tegen mij nee, nee, jij bent niet, jij praat met uitspraak. Ik word dan stil hem te kijken maar ik ben echt bang dat ik besliss begon met hard weg lopen. Maar ik doe dat niet en ik weet zelf ook niet waarom. Een grote groep van mensen komen en ik zie dan niet meer dat man tegen mezelf.
Ik maak foto's. Elke klick van de camera is net als een mooi stukje van een emotional symphony in mijn oren. Ik ben in hart van Teheran die is een van zijn verhaalen met mij ook delen. Jij moet me zijn om dit te voelen. Ik ben elke moment van de nacht aan het drinken. Mag niks missen... Later in een rustig plekje van de straat komen een paar jongen bij mij te praten. Het is nu paar uren dat ik hier ben en ik ben bijna niet meer bang voor iets hier. Ze zeggen dat we zijn van "...neuws" en vragen me dat ik een paar foto's naar hun sturen. Een andere man ook met costum en baard komt. Hij praat wel Perzisch maar hij zegtt dat hij editor van een Arabisch dagblad is. Een gekke jongen hoort dit en komt en tegen de man zegt dat ga weg dan please. Ik wil je geen news hier maakt... . Ik krijg email en card van allemaal en wanneer ik aan het gaan ben zeg ik hun dat ik belof jullie niet dat ik jullie foto's sturen. Inderdaad weet ik dat ik doe dat niet. Speciaal voor dat eerste news-agency. Geen eerlijke manier van hun heb ik tot nu in news te maken gezien. Bijna haat hun... Het is bijna ochtend die ik naar huis kom. Nu werk ik op de foto's en reporten. Net als gisteren in de luchthaven luister ik "Azan" en aan het denken aan morgen probeer ik een paar uren slapen...

1 June 2009- Amsterdam, Dusseldorf, Dubai, Teheran

"een plato vol met juweelen". Er is geen andere zin in de wereld die ik met dat dit gevoel uitleggen kan. Jij moet me zijn om dit te begrijpen. Toen vliegtuig in de lucht van Teheran kwam aan, begonnen mijn tranen ook te komen. Er stond een plato vol met juweelen me wachten. Ik was in Teheran...

Alles gebeurde plotseling. Ik moest naar Teheran. Het is Iraanse presidentsverkiezingen. Zelf wil ik ook heel graag nieuws te maken terwijl dit reis andere redenen ook had. Eerste ding dat ik in Teheran heb gezien, is de nieuwe luchthaven. Het was eerste keer dat ik daar was. Heel sneler dan wat meestal in MehrAbad ging, vond ik me in de rij om pass te checken. Man in de balie keek naar mij en stempelde mijn passport. Ik mocht door gaan.Ik kwam dan heel moe maar lachende buiten. Hello mijn Teheran...