18 Dec 2008

Wat een bittere December. Ik ging vandag naar buiten om naar mensen te kijken die ze op het nieuw jaar wachten en blij zijn. Maar er voelde niks. Geen geur van het leven die speciaal van deze dagen was. Ik bestede meer dan 700 euro om gekke dingen te kopen en toen ik was thuis had ik geen kracht van mensen gekregen. Ik ben bitter. Bitter dan alle die dokere wolken. Hoe kan dat de mens zelf niet weet dat van iemand houdt. Kom terug; Ik heb heel veel niet zeggende woorden...

Een beetje meer dan een jaar geleden precies in 6 December wilde ik zelf dood maken. Niemand weet het verhaal, niemand weet en wist wat met mij in dat dag ging en waarom wilde ik zo doen. Behalve een persoon, iemand die een stuk van mijn verhaal wist. Op dat uren, dat man die ik dacht hij de schijnde juweel van mijn leven is, was wel tegen zijn pc aanwezig maar ik had nooit een aantwoord van hem ontvangen behalve veel uren later die hij dacht zeker ik niet meer daar ben... Auwww, dat dagen zijn voorbij. Ik begreep nooit wat hij dacht dat zo deed. Maar sinds dat dag schijnte hij nooit meer in mijn leven tot hij faded van mijn hart. Maar hij nam wel ook iets met zich mee. Het was mijn vertrouwen in gevoelige menselijke relatie... Ik weet niet waarom vanavond zit ik hier aan dit dingen te denken. Misschien omdat ik na veel dagen vandag nog een keer onder de regent op een brug op de water stond en herinner me ik dat ik in een plekje net als dit, veel geleden, kon dood zijn en mijn leven voor iemand die belangrijkste mens in mijn leven was, nooit belangrijk was. Ook in het minst net als leven van een hond of een vogel of iets minder... Veel mensen zeggen elke dag dat ik van je hou. Elke dag horen mensen dit van mond van elkaar. Ik hoor dat ook wel veel. Maar hoe is de mens dat dit geloven kan. Hoe is dat hart die kon iets voelen. Hoe is dat mond die geen bittere glimlach aan de wereld niet geeft. Ik ben dat bittere donkere mens... Ik ben dat bittere donkere mens die maar sinds vorige week even met huilen niet kan stoppen. Wat met mij gaat die ik zelf niet weet? Wat gaat die ik vandag aan mezelf zei dat als God iemand om mee te nemen moet kiezen, wil ik ,ik dat persoon zijn en niet hij. Wat is dit in mij die het maakt me dood en geef me leven, allebei. Ik begrijp deze dagen en mij en verder niks meer van dit leven nu. Ik wil alleen hij; gezond en levend; aan het schijnen...

Letter in Defense of Hossein Derakhshan (Hoder)

We, the undersigned, view the circumstances surrounding the Iranian authorities’ arrest of Hossein Derakhshan (hoder.com), one of the most prominent Iranian bloggers, as extremely worrying.  Derakhshan’s disappearance, detention at an unknown location, lack of access to his family and attorneys, and the authorities’ failure to provide clear information about his potential charges is a source of concern for us.

The Iranian blogging community is one of the largest and most vibrant in the world.  From ordinary citizens to the President, a diverse and large number of Iranians are engaged in blogging. These bloggers encompass a wide spectrum of views and perspectives, and they play a vital role in open discussions of social, cultural and political affairs.

Unfortunately, in recent years, numerous websites and blogs have been routinely blocked by the authorities, and some bloggers have been harassed or detained.  Derakhshan’s detention is but the latest episode in this ongoing saga and is being viewed as an attempt to silence and intimidate the blogging community as a whole.

Derakhshan’s own position regarding a number of prisoners of conscience in Iran has been a source of contention among the blogging community and has caused many to distance themselves from him.  This, however, doesn’t change the fact that the freedom of expression is sacred for all not just the ones with whom we agree.

We therefore categorically condemn the circumstances sourrounding Derakhshan’s arrest and detention and demand his immediate release.

Arash Abadpour
http://kamangir.net/

Niki Akhavan
http://benevis-dige.blogspot.com/

Hossein Bagher Zadeh
http://www.iranian.com/bagherzadeh

Sanam Dolatshahi
http://www.khorshidkhanoom.com/

Mehdi Jami
http://sibestaan.malakut.org/

Jahanshah Javid
http://www.iranian.com/

Abdee Kalantari
http://www.nilgoon.org

Sheema Kalbasi
http://www.zaneirani.blogspot.com/

Nazli Kamvari
http://sibiltala.blogspot.com/

Nazy Kaviani
http://nazykaviani.blogspot.com/

Peyvand Khorsandi
http://soulbean.wordpress.com/

Nikahang Kowsar
http://nikahang.blogspot.com/

Omid Memarian
http://omidmemarian.blogspot.com/

Pedram Moallemian
http://www.eyeranian.net/

Ali Moayedian
http://payvand.com/

Ebrahim Nabavi
http://www.doomdam.com/

Masoome Naseri
http://www.mimnoon.com/

Khodadad Rezakhani
http://www.vishistorica.com/

Leva Zand
http://balootak.com/

17 Dec 2008

Meer dan een uurje slaapte ik tegen de laptop en sinds dat moment die ik wakker werd, zit ik hier naar zijn foto te kijken. Het is bijna drie uren... Ik wist alles, hele dit bitter verhaal. Maar nog steeds is het net als een ongelofelijke nachtmerrie. Sinds gisteravond besliste ik tien keer om naar Tehran te gaan en tien keer zei ik ook tegen mezelf dat in Tehran zijn is nutteloos. Eigenlijk niet nutteloos maar iets meer. In Tehran's airport zal ik misschien probleem krijgen en als nee ook kan ik niet in Tehran bij een man die ik geen legal relatie met hem heb blijven; ook als daar een ziekenhuis is. En verder dat hij geen gewoone man maar een celebrity is... Zijn woorden van ziekenhuis maakten mijn ziel helemaal kapoot. Nothing kan dit pijn in mijn hart nu kalmeren. Ik wil alleen bij hem zijn. komma...

15 Dec 2008

In de kantoor zit ik aan hem te denken. Allemaal zijn weg en ik blijf te denken, als ik het kan. Ik wil niemand meer. Ik wil niemand die hij op me niet verliefd is. Ik wil alleen zijn. Er gebeurten veel dingen die voor me pijnelijk zijn. Ik wil niet meer met hem door gaan. Ik denk dat ik heel boos ben en het is me aan het zwak en meer zwak te maken. Maar ik weet zeker dat als iets voor him zal gebeuren, zal ik gek worden. Ontzettend stressvolle ben ik dat wat met hem nu gaat maar mijn trots laat me niet nog iets doen. Ik wou in deze donkere kantoor kon nu slapen en nooit wakker worden. Ik ben te moe. Ga ver, jij bent niet verliefd...

Mijn mama's jaaraig was vandag. Zijn heeft in ochtend de bloemen die ik voor haar had bestelde, ontvangen. einige dingdie mijn dag kon maken was het dat ik dacht dat zij een beetje blij werd. Het spijt me, ik kan niet naar Iran komen...

Hij wilt me kussen elke keer dat hij met mij alleen bent. Ik laat het zeker nooit maar waarom doe ik iets erger niet? Wat doen mensen gewoon in dit situatie? Een klap geven? Ik ben niet boos. Inderdaad wat hij doet is niet belangrijk voor mij. Is het echt niet erg of omdat ik zo zwak werd, kan het niet begrijpen. Laten me allemaal alleen...

Ik had vandag een ongelukje met fiets ook. Niet zo erg maar kon wel ook erg zijn. Het fout is van mij die met 10 cm haken op de fiets ziet. Mijn laarzen werden kapoot, ik ben zelf nogsteeds levend... 

13 Dec 2008

I belong to nobody, nowhere, nothing...

Dit verschrikkelijke hoofdpijn laat me niet met rust. Sinds donderdag is het begonnen, denk ik. Mijn medicijnen is bijna op en het blijft nog steeds met mij...

Het was einige ding dat ik wenste jij over het aan het liegen ben. Ik was het elke dag aan het wensen dat het niet waar is en ik ging het ook geloven dat wat ik wil geldt en niet wat jij zei en inderdaad niet dat pijnlijke waarheid. Nu ben ik net als een bang poesje in een klein doosje geworden dat van een kant tot een andere kant vand dat klein plekje aan het rennen om zich vrij te maken is en eindelijk ook zich niet vrij kan maken. Bang en zwak; dit is wat ik nu ben...  

I belong to nobody, nowhere, nothing. Dit is waarom ik zo stuurloos ben. Ik ben gevalen in een apart stukje van de wereld. Ver van allemaal, ver van alles dat iedereen heeft. Ver van het leven. Ik alleen kijk naar jullie maar ik ben niet iemand van jullie. Ik heb geen root, geen... 

12 Dec 2008

Zo heb ik lang gehuild ,dat ik mijn ogen niet meer open kan houden...

وبوجهک الباقی بعد فناء کل شیء...

6 Dec 2008

Neem me mee naar de steden van poezie en van opwinding... F. Farrokhzad

Het was zesde dag van December. Vandag is precies drie jaren dat ik hier in Nederland leef. Ik heb het aan jij niet gezegd. Dit is altijd mijn verdriegste dag van jaar. Vorig jaar was allerslechtste. Ongelofelijk pijnlijk. Eenzaam en vol met pijn, in schock had ik besloten zelfmoorden... Het leven is te vreemd. Ik leef nog en veel dingen in mijn leven zijn veranderd. Ik dacht vandag ook moeilijk gaat zijn. Maar jij maakte mijn dag met wat jij van Chopin for mij speelde en dat wonderful gedicht die voor mij las... Dit is ook wel triest maar ik denk dat ik van dit verdriet hou. Van Revolution Etude, van jouw woorden in je gedicht en meer dan allemaal, veel meer, van je unieke verdrietige stem hou ik. Dank je wel voor alles...  

30 Nov 2008

Ik heb Tehran ontzettend gemist...

Het is een paar jaren dat de eerste dagen van laatste maand va het jaar  met mij verdrietig gaat. Alleen een uur later is december begonnen en ik ben een andere keer in verdriet aan het vallen...

Deze dagen begrijp ik zelef niet meer mezelf. Mijn gekke ziel zegt mij dat ik alles en mijn leven hier laten blijven en naar Tehran terugen. Maar ik, zelf die nu een bangerijke 26 jarige vrouw ben, wil van allemaal en van mezelf weg lopen en niemand meer zien. Ik kan niet meer met mijn hart door gaan en stil blijven zet mij in de vuur, als ik nu ben...

Komende week heb ik veel om te doen. Ik denk dat ik tot het eind van deze maand met radio niet meer werk. Behalve alle andere dingen die er voor mij wel belangrijk zijn, zal ik misschien geldprobleem ook krijgen. Ik moet echt denken wat ik moet doen. Anderen, buiten van je leven, denken dat jij een princes bent; Soms zijn ook jaloers op jij en je leven. Ja ik ben wel dat princes die jullie denken maar mijn kasteel is wel de wind. Komen naar mij, ik deel het met jullie allemaal...

Ik begon met je vergeten. Jij hebt gezegd dit maakt je niet warm, dit is niet juist, dit is dom. Maar waarom ben ik zo warm? Of misschien heb ik korts. Of misschien komt het door je ZadBoom die me meer dan vroeger lunatic heeft gemaakt. Nee, jij wist het niet. Nu zeg ik het tegen jij; het is warm, te warm. Laat me ver en alleen blijven. Dat ervaarde ding wil ik alleen voor mezelf...

23 Nov 2008

jigajaladibdibagaladoobidoobidooo! of gekke man, je heb ik lief...

Het is bijna om 3:30. Ik ben net als mijn andere nachten nog wakker. haha! Ik heb nog een keer iets heel dom gedaan! Ik weet eigenlijk niet dat ik om het lachen moet of huilen! Gisternacht zitte ik hier te huilen maar nu ben ik lachende mijn coffie te drinken en hier te schrijven! Terwijl ik niet weet wat gaat gebeuren! haha! Ik ben zeker gek geworden dat tussen die eindeloose onderwerpen die ik nu met hun bezig ben, zit ik aan een belachelijke ding te denken! Maar mijn God, is het echt belachelijk? Of ben ik ook niet erg dapper die kan tegen mezelef zeggen waarom volg ik dat...? jigajaladibdibagaladoobidoobidooo! Nee, ik ben bang voor jij en ik kom niet dichter naar jij terwijl ik zelf ook een wizard ben...!

Er is in mijn hoofd een idee over een serie van korte verhaaltjes te schrijven met handtekening: Cheshire Cat. Ik heb eigenlijk nu een paar van dat verhaaltjes; Allemaal in Nederlands en absurdistisch. Maar ik moet nog heel veel op dat werken en zeker iemand moet mijn zinnen korriegeren. haha! Zeg maar wie is meer dan mij brutaal!?

21 Nov 2008

Het is een lange tijd dat ik hier niks heb gezet. Eigenlijk heb ik heel veel geschreven maar Press Now zat we allemaal heel erg onder druk dat we niks magen buiten zeggen. Ik stuur ook hier nog niks. Maar misschien later, heel later praten we allemaal over het. Dit is nodig om iedereen deze dagen kan beordelen in toekomst. We blijven stil net als dat we tot nu waren. Maar wat ik tijdnes deze gebeurtenissen aan het denk, is een aftreden net als veel anderen...

Met mijn eijgen leven gaat moeilijk maar dit is niet vreemd. Ik wist eerder heel goed dat hoe ik dichter naar de winter kom, wachten daar veel dingen op mij. Afscheiding procedure gaat beginnen en ik moet nog een keer met zoeken naar een huis. Studeren en werken ook blijven nog zelfde die kosten alle twee veel energie. IK denk dat ik elke dag moe en meer moe word maar ik heb nog steeds een beetje kleine hoop dat alles gaat ok zijn. Weet ik niet. Maar ik denk dat als alles ook gaat fantastic worden, blijf ik zelf nog een vrouw van 26 die zelf niet meer weet hoe van het leven kan genieten. Ik verlor veel...