20 Oct 2009

The suspended step of the stork...

14 Aug 2009

"It's lost in the fogbound days I had to let that remain there. Suffering it with no words, no tears, staying in other side of the glass wall and dying in myself..."

"My number is still under control..." 

Nog onder control. Iemand gilt het in mijn hoofd: Onder control. Onder control. Onder control. Ik heb maar ook nog geen tranen. Net als Junus in de buik van de grote vis zit ik in donkerheid mijn fouten lijden. Nee, ik kan niet zo aardig met mezelf zijn en laat ik me te tranen. De straf is stilte. In stilte leven. In stilte lijden. In stilte doden. De grote vis zult me nooit naar strand brengen. Ik ga niet dood in zijn buik maar in mezelf. Laten me groeten aan donkerheid... فالتقمه الحوت و هو ملیم

2 June 2009- Teheran

Ik heb bijna aan niemand gezegd dat ik naar Iran kom. Alleen een paar vrienden. Maar na bijna 24 uren weten wel veel anderen dat ik in Teheran ben. Sommige zijn dat ik erg ze wil zien maar geen idee dat hoe met dit korte tijd dit kan. Ik probeerde een mobiel-nummer voor mezelf krijgen maar ik kon het niet; de sim-card doet in mijn toestel niet. Iemand komt morgen een andere toestel voor me meenemen.
In Teheran draag ik nu een lange rok die het dekt mijn lange laarzen heel goed. Ik ben blij dat ik mijn laarzen hier ook kan gebruiken. Maar het duurt niet lang. Toen ik in middag in een boekwinkel een paar boeken aan het zoeken was; werd plotseling mijn linkerkant hak gebroken. Geen goede gebeurteniss als jij een beetje later ook om dinner te eten bij anderen moet zijn. Ik heb maar mijn boeken gekocht en leende een paar schoenen en ging ik om dinner niet te missen en daarna met mijn camera's naar de centrum van de stad...

Teheran is druk. Vol, echt vol met mensen die staan in grote groepen te discusieren over de verkiezing. Ik maak me een beetje zorgen maar ik vind het fantastic. Ik luister naar mensen; Sommige praten wonderlijk. Wat kan net als dit me blij maken? Langzaam langzaam, toen de lucht wordt meer donker, wordt alles ook erger. De groepen wordten groter en groter en beginnen met te lopen en harder hun zinnen te zeggen. Ik zie een zee van posters in hun handen in de lucht. Er zijn sommige groepen die ze posters van Ahmadi Nejad en ook van Karoubi hebben. Maar wat ik zie is een stad die bijna groen is. Dit betekent die ze met meneer MirHossein Mousavi die een reformist kandidaat is, zijn. Ik wonder terwijl ik een beetje bang ook voor mijn camera ook ben. Er tussen die veel mensen zie ik geen andere camera. Wel veel mensen zijn daar met hun telefoon foto's te maken maar daar zie ik echt geen andere camera. Een paar jongen die ze groen zijn zeggen aan mij dat let op. Politie en (Basij?) komt jouw camera te krijgen. Ik probeer dan in een punt die ver van politie en hun auto's is blijven. In dat donker plekje van de plein komt iemand tegen mij en begint met Engels te praten. Ik zeg dat ik kan Perzisch, ik ben wel Iraanse. Maar hij zegt tegen mij nee, nee, jij bent niet, jij praat met uitspraak. Ik word dan stil hem te kijken maar ik ben echt bang dat ik besliss begon met hard weg lopen. Maar ik doe dat niet en ik weet zelf ook niet waarom. Een grote groep van mensen komen en ik zie dan niet meer dat man tegen mezelf.
Ik maak foto's. Elke klick van de camera is net als een mooi stukje van een emotional symphony in mijn oren. Ik ben in hart van Teheran die is een van zijn verhaalen met mij ook delen. Jij moet me zijn om dit te voelen. Ik ben elke moment van de nacht aan het drinken. Mag niks missen... Later in een rustig plekje van de straat komen een paar jongen bij mij te praten. Het is nu paar uren dat ik hier ben en ik ben bijna niet meer bang voor iets hier. Ze zeggen dat we zijn van "...neuws" en vragen me dat ik een paar foto's naar hun sturen. Een andere man ook met costum en baard komt. Hij praat wel Perzisch maar hij zegtt dat hij editor van een Arabisch dagblad is. Een gekke jongen hoort dit en komt en tegen de man zegt dat ga weg dan please. Ik wil je geen news hier maakt... . Ik krijg email en card van allemaal en wanneer ik aan het gaan ben zeg ik hun dat ik belof jullie niet dat ik jullie foto's sturen. Inderdaad weet ik dat ik doe dat niet. Speciaal voor dat eerste news-agency. Geen eerlijke manier van hun heb ik tot nu in news te maken gezien. Bijna haat hun... Het is bijna ochtend die ik naar huis kom. Nu werk ik op de foto's en reporten. Net als gisteren in de luchthaven luister ik "Azan" en aan het denken aan morgen probeer ik een paar uren slapen...

1 June 2009- Amsterdam, Dusseldorf, Dubai, Teheran

"een plato vol met juweelen". Er is geen andere zin in de wereld die ik met dat dit gevoel uitleggen kan. Jij moet me zijn om dit te begrijpen. Toen vliegtuig in de lucht van Teheran kwam aan, begonnen mijn tranen ook te komen. Er stond een plato vol met juweelen me wachten. Ik was in Teheran...

Alles gebeurde plotseling. Ik moest naar Teheran. Het is Iraanse presidentsverkiezingen. Zelf wil ik ook heel graag nieuws te maken terwijl dit reis andere redenen ook had. Eerste ding dat ik in Teheran heb gezien, is de nieuwe luchthaven. Het was eerste keer dat ik daar was. Heel sneler dan wat meestal in MehrAbad ging, vond ik me in de rij om pass te checken. Man in de balie keek naar mij en stempelde mijn passport. Ik mocht door gaan.Ik kwam dan heel moe maar lachende buiten. Hello mijn Teheran...
 

31 Maart 2009 -   Den Haag's conference, Clinton, Scriabin en andere verhalen

Het was nog een keer om bijna 00:00 dat ik gisteravond van de radio naar buiten ging. Ik was eigenlijk op dat tijd ook net op de kantoor, omdat waren we vanaf middag in Den Haag om onze perskarten af te halen. Daar ontmoeten we ook een andere Iraanse journalist van BBC die ik zelf hem voor eerste keer was dat hem ontmoete... Ik denk dat ik gisteravond alleen iets een beetje meer dan een uur kon slapen. We moesten vanochtend heel vroeg nog een keer naar Den Haag terugen. Er was vandag een belangrijke conference in verband met Afghanistan en de relatie die hij nu in de wereld heeft. Wat die deze conference belangrijker maakte, waren sommige dingen die we haden gehoord over relatie tussen Iran en U.S. Natuurlijk wisten allemaal die het verhaal zo makkelijk nooit kan zijn; maar wilden allemaal ook wel laten wachten te zien die wat tussen deze twee landen in dit conference gaat gebeuren... Er waren vandag meer dan 700 journalist daar... Ik ontmoete voor eerste keer Hilary Clinton en ook ik praate voor eerste keer  met Maxim Verhagen en minster van buitenlandse zaken van Afghanistan; Maakte iets meer dan 400 foto's en tussen de conference in een paar minuten heeft iemand die, hij einige persoon in de wereld is dat ik hem meer dan mezelf gek vind, dat etude van Scriabin die ik het lief heb voor mijn gespeeld... Tijdens de lunch ontmoete ik ook een British journalist die hebben we over reizen naar Afghanistan een beetje gepraat en ik denk dat ik hem later weer in Amsterdam gaan zien. Het is een paar maanden dat ik ook om naar Afghanistan te reizen denk. Er heb ik een paar mogelijkheiden maar ik ken nog veel situaties daar niet. Ik ben niet bang voor de dood of zo, maar ik wil wel goed weten en kijken waarom wil ik reizen en wat wil ik daar doen en wat doet dat voor mezelf en voor dat land. Einige ding die duidelijk is nu is dat dat ik naar dat parts wil gaan die mensen Perzisch praten. Ik heb wel op de kaart ook gezien dat Nederland controleert een groote deel van Kandehar. Zo, ik denk aan het ook beetje meer serieus... Awww, als ik eerlijk wil zijn moet ik zeggen dat volgens mij deze conference deed niet zo veel iets voor vrede of zo in dat land, maar ik wil ook optimistisch blijven dat wat in toekomst zal gebeuren. Hoop een dag die we minder praten en meer doen...

 Psychotic with Vers la flamme and with...

21 Maart 2009

Het neuw jaar kwam... Net als vorige keer was ik in de radio. Onze feestje was wel beetje druk maar in een andere kant ook een beetje verdrietig die niemand het aan anderen wilde laten zien. Gisteren misste ik heel erg Mehdi Jami en Masoumeh Naseri... Er kwamen naar het feest ook geen member van board. Ook J. D, directeur van Press Now. Geen idee wat in dit jaar voor de radio gaat gebeuren. Komende maanden zijn echt belangrijk...

Laatste maand van vorig jaar ging met mij heel druk;Twee keer in het ziekenhuis bij iemand die twee keer in een maand probeerde zich dood maken en behalve mij niemand heeft; Ongelofelijke geld probleem; Stressful dagen met een vriend die zijn vader ook in een ziekenhuis in Tehran tussen dood en leven was en nog een andere slechte neuws die ik het niet kan hier schrijven... Maar in laatste dagen had ik ook wel een paar mooie ding ook. De vader werd heel beter en na bijna twee manden eindelijk ging naar het huis; Mijn grote mama's doosje net als elke jaar vol met gekke fantastiche dingen bij mij was en in helemaal laatste dag van jaar heb ik ontvangen een brief die ik een Nederlander ga zijn! Die laatste is een beetje vreemd omdat ik verwachte dat in volgende winter ontvangen of in het minst in volgende zommer! hmmm misschien kreeg ik het iets eerder omdat ik tegen dat persoon die in het gemeentehuis mijn paperen kreeg en vroeg me wat met jouw Nederlandse nationaliteit wilt doen, zei ik dat ik naar twedekamer(parliament) wil gaan!!! hehehehe! Zeker was hij niet tevreden van huidige members daarom probeerde hij me sneler naar komende verkiezing brengen!! Geeeeeek! Maar echt denk ik dat ik nu heel makkelijker naar Afghanistan kan reisen. Dit staat nu heel sterk in mijn planen. Moet even kijken maar wat met andere situatie's gaat...

Ik heb een oude vriend ook na veel manden in de radio weer zien en hij was eerste persoon die ik na het neuw jaar hem kusste. Vorig jaar was dat een andere Nederlandse vriendin en een jaar eerde ook was nog een keer de man van dit neuw jaar! Hoop veel geluks naar mij in dit jaar komen anders moet ik deze man dood schieten!!!

ik lach, Ik lach, Ik lach... Maar komende dagen zijn weer te moeilijk. Nog een keer verhuizen, nog een keer een paar dingen in verband met mijn studie en ook veeeeel dingen die ik hier niet mach te schrijven...

Relatie met him gaat ook wel heel bijzonder, fantastisch en ook te moeilijk.. Woensdag is hij weer voor een paar dagen in London. Een paar spelers kiezen en meteen heel snel naar Tehran terugen. Er werd een werk geschreven die met London Symphony Orchestra opgenomen worden. Nu maar niet, nog een paar manden later. Naar Amsterdam komt hij niet. Ik ook naar London...

18 Feb 2009

Depressive tot diepste plekje van de ziel. Ik ben aan het praten van under de water...

Vandag na een paar drukke dagen ging alleen met slapen. Mijn medicijnen zijn twee keer zwaarer geworden en gisteren was ik zo dat in radio viel. Met radio ook gaat niet zo goed. Ik heb wel een nieuwe contract gekregen terwijl niemand weet dat tot wanneer de radio met werken mag blijven. Moet een miracle gebeuren, er is geen hoop...

Sinds wanneer had ik hier niet meer gesgreven? Er gebeurden wel veel dingen. Veel te veel. Maar mijn leven zo belachelijk is geworden dat ik bijna geen deel van mijn verhalen hier ook kan vertellen. Dit is echt niet goed dat veel mensen jij kennen. Wat gaat gebeuren is dat dat jij te veel energie gebruiken moet om jij altijd en overal blij en gelukkig laten zien. Ik heb heel goed geleerd dat hoe altijd kan glimlachen; Ook als jij aan het doden bent... Gisteravond kwam een van mijn vrienden bij mij om een korte sequence voor zijn korte film met mij opnemen. Dit was een art peroject. We moesten niet spelen maar wel zelf zijn. Daar moest hij een paar minuten op mijn keel heel hard druken tot ik bijna dood was. Hij drukte wel. Veel te veel. Ik was lachende naar de dood aan het gaan. Hij zei tegen mij dat jij dood niet...! Wel. Ik kan dood. Ik heb dat goed ken. Maar ik kan het ook wel in stilte en met een glimlach. Eindlijk namen we de film anders op. Proost voor me...

21 Jan 2009

Depressive tot diepste plekje van de ziel. Vorige week ging zo dat toen ik bij mijn doctor die specialist in een andere onderwerp is werd zij bang en stuurde me meteen naar de psycholoog. Nu staan daar twee psycholoogs en een assistant me te helpen maar ik had niks te vertellen. Ik zit lang tegen zij hun veragen te beantwoorden. Ze denken dat ik mezelf dood maak. Ik zei nee. Maar ze blijfen zicht zorgen maken. Ik doe het nooit. Ik blijf lijden. De nieuwe medicijnen zijn zwaar. Ik voel me in de hel...

Een man met een lichaam vol met pijn die in Tehran in een ziekenhuis naast het bed van zijn vader ziet dat aan het sterven is. Hier veel ver dan hem ben ik die zijn wachtwoord had en alles op zijn email heb gelezen... Hoeveel keer dood een mens in zijn leven? Ik geloof meer dan een keer. Of als het een keer is duurt het zo lang. Lang als heel leven... Ik blijf met mijn vol met pijne geest bij zijn vol met pijne lichaam. Ik was vroeger verloren. Er gebeurt niks meer dan het voor mij...

12 Jan 2009

De trein verbleef in de sneeuw. Op de grens van Nederland met Duitsland. Bijna 5 uren. En alles begonnen met couder en couder te worden... Ik moest naar Wuppertal om in een seminar te zijn. Hele dire vorige dagen ging daar. Ik ontmoete veel domme en wijse mensen. Doodmoe ben ik nu thuis en werkte ik ook vandag niet. Wuppertal was magical. Vol met bomen en bergen en sneeuw... Een beetje later zal ik misschien ook in Parijs zijn in verband met Simone de Beauvoir prize geven aan "One million signatures campaign". Er ben ik heel trots op hun en kan ik niet uit te leggen dat hoe ik blij ben. Awww, en seremony gaat in dat cafe die de Beauvoir altijd om te schrijven zitte zijn. Prachtig! Ik probeert het echt...

Kon niet beslissen...

7 Jan 2009

Het is mijn droom. Liggen op de aarde, op de doode donkere boombladeren die onder de sneew zijn. Liggen op het en laten langzaam langzaam net als hun een deel van de aarde worden. Het is mijn droom...

1 Jan 2009

Ik weet niet dat music is me aan het gek maken of him. Het is een andere wereld. I feel lunatic...

Gaza is under de vuur van Israel. Erger dan altijd, heel erger. Het is een paar dagen dat mensen en ook wel kinderen gaan heel makkelijk daar dood. Midden oosten is altijd bezig met oorlog maar deze keer zijn aanvallen heel wonderlijk, pijnlijk. Aanvallers bombardeerden de Universiteit en ook schoolen. Ik had eerder nooit gezien dat de mensen uit europa net als nu een verdrietige reaction over dit onderwerp hebben, speciaal dat ze met de kerstdagen bezig zijn. Ik ben ook erg confused. Maar wat kunnen we inderdaad doen behalve praten over het en spijt hebben? Dit is de vraag...

Mijn laatste uren van vorig jaar gingen ongelofelijk moeilijk en in een hele vreemde situatie. Ik wilde met mijn vrienden uit gaan om te eten en om het nieuw jaar te feesteren maar ik werd bezig met dat raare onderwep. Maar toen het nieuw jaar kwam, was ik tegen mijn netbook naar BBC's clock te kijken. Gaat dit een gelukkig jaar zijn...?

In de ochtend van eerste dag van het jaar waren we in Scheveningen voor de niuewjaarduijk! haha! Naturlijk ging ik zeker niet in de water maar daar was ook niet zo veel koud dat ik eerder dacht. Mensen waren echt blij. We gingen bij de zee terwijl elke van ons had een oranje hood, een paar oranje handschoenen en een blikje soup ontvangen! Verder ging ook goed. Heel goed inderdaad voor mij dat ik het jaar zo verveland had beginnen. Vanaf nu weet ik dat dit jaar vol met vreemde onderwerpen voor mij zal zijn...